Harapan?
Memang. Semua orang pun ada. Harapan aku cuma, dapat teruskan hidup tanpa
menyusahkan orang tua lagi. Aku sudah 18 tahun. Kalau boleh aku mahu hidup di
rumah sendiri dan ada kerja, apa saja, yang boleh bagi aku makan.
Pasal
pasangan hidup? Aku fikir juga pasal tuh. Tapi aku tidak peduli sangat pun. Aku
rasalah kan, antara semua kawan-kawan aku, sejujurnya, memang akulah yang solo
sekarang ni. Yang lain nampak macam sudah ada perancangan hidup. Tidak aku.
Kawan aku tidak banyak pun. Kawan rapat cuma 4 orang, itupun sekarang sudah
sibuk dengan hidup masing-masing. Aku memang lonely. Sunyi dan sendirian. Tapi,
aku okay saja. Lelaki? Memang aku tidak boleh rapat dengan dorang. Even sebut
perkataan 'lelaki' tu pun macam janggal oO. Aku cuba juga untuk rapat dengan
orang. Tapi memang tidak boleh. Terfikir juga aku, kalaulah aku cantik kan,
macam orang lain, kalau tidak pun, sekurang-kurangnya adalah benda menarik
dalam diri aku. Tiada langsung. Aku mungkin cuma 'another option' untuk orang
yang sudah tiada kawan. Kalau jumpa yang lebih bagus, mungkin aku ditinggalkan.
Aku okay saja. Aku tidak kisah juga.
Last
time aku couple pun masa umur 14 tahun, baru mau menginjak 15. awal tahun tuh.
Sampai sekarang aku sudah lupa macam mana rasanya ada 'kawan rapat lelaki'. Ada
juga yang bawa, aku tidak terima, sebab dorang tidak kenal aku. Cuba kalau
jumpa, mungkin lari sebelum sempat b'bual. Hahaha. Aku sudah biasa dengan
rejection, sebab tuh aku sangat hargai bila orang baik dengan aku. Tuhan ja
yang tahu perasaan aku bila kena layan macam terlampau hina oleh orang yang
tidak kenal aku. Ada juga yang baik dengan aku, kawan-kawan dalam kelas tahun
lalu saja. Itu pun tidak ramai.
Aku juga
bukan jenis yang kalau lalu depan orang, orang akan tengok. Kalau diluar
sekolah pula, orang tengok aku macam tengok hantu saja. Pelikkah aku? Mungkin
juga pelik.
Pernah
dulu waktu sekolah, waktu rehat. Hahaha. Aku tengok semua orang sibuk buat hal
masing-masing. Tiada seorang pun tengok aku untuk cakap hai atau senyum. Aku
cuba berdiri di tengah- tengah kantin tuh. Guess what? Tiada yang tengok pun.
Heheheh. Lucu. Siapa yang tidak suka spotlight kan? Masa aku masuk tingkatan 4,
aku mula ikut macam-macam aktiviti akademik. Aku ikut debate, public speaking,
masuk macam-macamlah. Pernah sekali jadi pelajar terbaik bulanan. Spotlight
jugalah disitu. But, still, tiada siapa yang tegur aku. Adalah beberapa orang
pelajar yang tegur kadang-kadang, ada juga yang PM kat Facebook. Minta ajar
English.
Aku
tiada rupa, tidak pandai, tidak sihat, tiada bakat, tiada kemahiran, tidak tau
apa-apa langsung. Sangat mustahil untuk aku dapat apa-apa peluang kecuali
perkara yang biasa tu kan, maksudnya yang memerlukan ujian atau peperiksaan
untuk membolehkan kita layak ke sesuatu peringkat. Macam belajarlah. Itu saja
yang bolehkan. Aku rasa bagus lagi orang yang tidak pandai, tapi ada rupa.
Dorang boleh saja apply untuk modellingkah, kerja terus jugakan? Ataupun kerja
jadi artis teruskah. Dan kalau yang boleh menyanyi, pegilah seja ujibakat AF.
Boleh sudah tuh. Not people like me. I have absolutely nothing. Even keputusan
SPM aku tu pun biasa saja.
Pasal
belajar pula. Hm... Sejujurnya aku tidak fikir langsung pun pasal tuh.
Kawan-kawan aku yang lain ada sudah perancangan. Ada yang sudah jalan ke
Semenanjung sambung belajar. Ada yang kerja diluar dan sedang mencari peluang
sambung belajar. Ada juga yang dapat maktab. Aku tidak dapat maktab. Best
rasanya bila dapat tau yang aku tidak dapat. Syok gilak. Memang aku gembira
tahap gaban sebab tidak dapat maktab. Gembira sangat. ALHAMDULILLAH. Mungkin
Allah mau bagi aku lagi bagus kan daripada maktab tuh? :') Aku harap begitu
saja. Aku tidak rasa apa-apa pun bila tahu kawan-kawan aku sudah pegi sambung
belajar. Aku tidak kisah pun. Langsung. Aku cuma rasa gembira sebab dorang
sudah jumpa hala tuju. Aku sudah buka pintu untuk dorang dengan bagi panggilan
kolej sampailah dorang akhirnya terima. Takkanlah Allah mau biar aku kan?
ENTAH....
apa jadi sama aku ni. Hari ni aku bangun lambat lagi. Lambat tidur punya
pasallah. Selepas hampir 4 bulan aku duduk rumah saja. Aku ambil satu kerja ni,
yang memang dari rumah saja. Kerja dropship. Jual jam tangan. Jadi, aku try lah
pasarkan di Facebook, Mudah.my, WeChat dan blog aku ni. Sampai sekarang belum
dapat customer lagi. Ndapa. Dugaankan? Orang macam aku memang tidak akan mampu
kerja diluar. Jadi, aku rasa kerja nilah paling sesuai untuk orang yang jarang
keluar rumah macam aku. Kerja online sajakan. Menghadap telefon saja. Okay.
Aku
bangun untuk masak nasi goreng, jadi sudah siap aku tanak nasi, aku potong
bawang. Lepas siap, aku campur bawang tu dalam tepung. Teruskan sajalah. Simpan
balik nasi. Lepas siap masak cucur tak menjadi tuh. Aku
lupa letak garamlah pulak. Okay. Tu ja



No comments:
Post a Comment