Harapan hanya Harapan

Harapan? Memang. Semua orang pun ada. Harapan aku cuma, dapat teruskan hidup tanpa menyusahkan orang tua lagi. Aku sudah 18 tahun. Kalau boleh aku mahu hidup di rumah sendiri dan ada kerja, apa saja, yang boleh bagi aku makan. 

Pasal pasangan hidup? Aku fikir juga pasal tuh. Tapi aku tidak peduli sangat pun. Aku rasalah kan, antara semua kawan-kawan aku, sejujurnya, memang akulah yang solo sekarang ni. Yang lain nampak macam sudah ada perancangan hidup. Tidak aku. Kawan aku tidak banyak pun. Kawan rapat cuma 4 orang, itupun sekarang sudah sibuk dengan hidup masing-masing. Aku memang lonely. Sunyi dan sendirian. Tapi, aku okay saja. Lelaki? Memang aku tidak boleh rapat dengan dorang. Even sebut perkataan 'lelaki' tu pun macam janggal oO. Aku cuba juga untuk rapat dengan orang. Tapi memang tidak boleh. Terfikir juga aku, kalaulah aku cantik kan, macam orang lain, kalau tidak pun, sekurang-kurangnya adalah benda menarik dalam diri aku. Tiada langsung. Aku mungkin cuma 'another option' untuk orang yang sudah tiada kawan. Kalau jumpa yang lebih bagus, mungkin aku ditinggalkan. Aku okay saja. Aku tidak kisah juga. 

Last time aku couple pun masa umur 14 tahun, baru mau menginjak 15. awal tahun tuh. Sampai sekarang aku sudah lupa macam mana rasanya ada 'kawan rapat lelaki'. Ada juga yang bawa, aku tidak terima, sebab dorang tidak kenal aku. Cuba kalau jumpa, mungkin lari sebelum sempat b'bual. Hahaha. Aku sudah biasa dengan rejection, sebab tuh aku sangat hargai bila orang baik dengan aku. Tuhan ja yang tahu perasaan aku bila kena layan macam terlampau hina oleh orang yang tidak kenal aku. Ada juga yang baik dengan aku, kawan-kawan dalam kelas tahun lalu saja. Itu pun tidak ramai. 
Aku juga bukan jenis yang kalau lalu depan orang, orang akan tengok. Kalau diluar sekolah pula, orang tengok aku macam tengok hantu saja. Pelikkah aku? Mungkin juga pelik. 

Pernah dulu waktu sekolah, waktu rehat. Hahaha. Aku tengok semua orang sibuk buat hal masing-masing. Tiada seorang pun tengok aku untuk cakap hai atau senyum. Aku cuba berdiri di tengah- tengah kantin tuh. Guess what? Tiada yang tengok pun. Heheheh. Lucu. Siapa yang tidak suka spotlight kan? Masa aku masuk tingkatan 4, aku mula ikut macam-macam aktiviti akademik. Aku ikut debate, public speaking, masuk macam-macamlah. Pernah sekali jadi pelajar terbaik bulanan. Spotlight jugalah disitu. But, still, tiada siapa yang tegur aku. Adalah beberapa orang pelajar yang tegur kadang-kadang, ada juga yang PM kat Facebook. Minta ajar English.

Aku tiada rupa, tidak pandai, tidak sihat, tiada bakat, tiada kemahiran, tidak tau apa-apa langsung. Sangat mustahil untuk aku dapat apa-apa peluang kecuali perkara yang biasa tu kan, maksudnya yang memerlukan ujian atau peperiksaan untuk membolehkan kita layak ke sesuatu peringkat. Macam belajarlah. Itu saja yang bolehkan. Aku rasa bagus lagi orang yang tidak pandai, tapi ada rupa. Dorang boleh saja apply untuk modellingkah, kerja terus jugakan? Ataupun kerja jadi artis teruskah. Dan kalau yang boleh menyanyi, pegilah seja ujibakat AF. Boleh sudah tuh. Not people like me. I have absolutely nothing. Even keputusan SPM aku tu pun biasa saja.

Pasal belajar pula. Hm... Sejujurnya aku tidak fikir langsung pun pasal tuh. Kawan-kawan aku yang lain ada sudah perancangan. Ada yang sudah jalan ke Semenanjung sambung belajar. Ada yang kerja diluar dan sedang mencari peluang sambung belajar. Ada juga yang dapat maktab. Aku tidak dapat maktab. Best rasanya bila dapat tau yang aku tidak dapat. Syok gilak. Memang aku gembira tahap gaban sebab tidak dapat maktab. Gembira sangat. ALHAMDULILLAH. Mungkin Allah mau bagi aku lagi bagus kan daripada maktab tuh? :') Aku harap begitu saja. Aku tidak rasa apa-apa pun bila tahu kawan-kawan aku sudah pegi sambung belajar. Aku tidak kisah pun. Langsung. Aku cuma rasa gembira sebab dorang sudah jumpa hala tuju. Aku sudah buka pintu untuk dorang dengan bagi panggilan kolej sampailah dorang akhirnya terima. Takkanlah Allah mau biar aku kan? 

ENTAH.... apa jadi sama aku ni. Hari ni aku bangun lambat lagi. Lambat tidur punya pasallah. Selepas hampir 4 bulan aku duduk rumah saja. Aku ambil satu kerja ni, yang memang dari rumah saja. Kerja dropship. Jual jam tangan. Jadi, aku try lah pasarkan di Facebook, Mudah.my, WeChat dan blog aku ni. Sampai sekarang belum dapat customer lagi. Ndapa. Dugaankan? Orang macam aku memang tidak akan mampu kerja diluar. Jadi, aku rasa kerja nilah paling sesuai untuk orang yang jarang keluar rumah macam aku. Kerja online sajakan. Menghadap telefon saja. Okay.


Aku bangun untuk masak nasi goreng, jadi sudah siap aku tanak nasi, aku potong bawang. Lepas siap, aku campur bawang tu dalam tepung. Teruskan sajalah. Simpan balik nasi. Lepas siap masak cucur tak menjadi tuh. Aku lupa letak garamlah pulak. Okay. Tu ja

No comments: